Strona główna

Dyskopatia

Szerokie pojęcie obejmujące schorzenia krążka międzykręgowego. W większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.

Termin dyskopatia odnosi się także do potocznej nazwy przepukliny jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej kręgosłupa. Polega na uwypukleniu jądra miażdżystego, które powoduje ucisk i drażnienie korzeni rdzeniowych, rdzenia kręgowego lub innych struktur kanału kręgowego. Mechanizm drażnienia jest dwojaki. Po pierwsze dolegliwości bólowe powodowane są przez ucisk mechaniczny.

Diagnostyka

Choroba powoduje charakterystyczne objawy kliniczne, dla których potwierdzenia wykonywane jest:


Objawy

  • ból w zajętym odcinku kręgosłupa, z promieniowaniem wzdłuż korzeni nerwowych
  • zaburzenia czucia powierzchniowego w postaci: drętwienia, parestezji, (w obrębie unerwienia przez uciśnięty nerw rdzeniowy)
  • niedowład czyli osłabienie lub porażenie czyli całkowite zniesienie siły mięśni, po dłuższym okresie może powodować zanik mięśni (widoczne zmniejszenie obwodu np. uda, uda)
  • osłabienie odruchów ścięgnistych – kolanowych, ze ścięgna Achillesa
  • objawy rozciągowe - nasilenie dolegliwości bólowych przez naciągnięcie uciśniętych nerwów ( objaw Lasègue'a, objaw Mackiewicza )



Leczenie

Większość dolegliwości spowodowanych dyskopatią - ponad 90%, kwalifikuje się do leczenia nieoperacyjnego. U części pacjentów, dolegliwości spowodowane dyskopatią ustępują samoistnie, jednak u większości pacjentów z tej grupy, dochodzi do kolejnych incydentów, zazwyczaj wymagających już leczenia. Leczenie zachowawcze, w pierwszej kolejności, proponowane jest wszystkim tym pacjentom, u których nie doszło do przerwania ciągłości pierścienia włóknistego, bez względu na stopień jego uszkodzenia. W leczeniu zachowawczym, dużą rolę odgrywają metody z zakresu fizjoterapii i terapii manualnej. Na szczególną uwagę zasługują te spośród nich, które wymagają od pacjentów: aktywności w procesie usprawniania, oparte są na działaniu bodźców mechanicznych, oferują pacjentom edukację w zakresie prawidłowych wzorców ruchowych.

W przypadkach, kiedy leczenie zachowawcze, oparte na wymienionych wyżej zasadach, zakończyło się niepowodzeniem, oraz w przypadkach niekwalifikujących się do leczenia zachowawczego (mniej niż 5% pacjentów) proponowana jest interwencja neurochirurgiczna.

Podstawowe jednak znaczenie ma farmakoterapia z zastosowaniem leków o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym oraz miorelaksacyjnym. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest co najmniej 6 tygodniowe utrzymywanie się objawów bólowych.

Podstawa do podjęcia decyzji o sposobie i metodzie leczenia jest badanie kliniczne i czynno cisowe pacjenta. Wielokrotnie obraz radiologiczny nie odpowiada rzeczywistemu stanowi zdrowia pacjenta. 


dr n. med. Maciej Niewodniczy Gabinet – Łódź, ul. Sienkiewicza 13